… ή πώς να μετατρέψετε το παγοδρόμιο της γειτονιάς σας σε καμβά ζωγραφικής!

Πόσο επινοητικός μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος και πόσα όμορφα πράγματα μπορεί να φτιάξει χρησιμοποιώντας απλά και μόνο την φαντασία και την διάθεσή του να περάσει καλά και να κάνει τον κόσμο πιο όμορφο!   Η απάντηση είναι : με street art στο χιόνι!

Αυτή είναι η ιστορία του Λεονίντ Βαλίτωφ, ενός 34χρόνου από το μακρινό Εκατερίνμπουργκ στα Ουράλια της ανατ. Ρωσίας, ο οποίος βρήκε έναν ασυνήθιστο τρόπο για να δώσει διέξοδο στην δημιουργικότητά του, να ομορφύνει τον κόσμο γύρω του και κυρίως να στείλει μήνυμα αισιοδοξίας στον καιρό της πανδημίας με street art στο χιόνι.  

Ο Λεονίντ χαράζει ζωγραφιές τεραστίων διαστάσεων στο χιόνι στο παγοδρόμιο που βρίσκεται στην γειτονιά του. Να πώς ό ίδιος περιγράφει το ξεκίνημά του στην πρώτη του ανάρτηση στο vK.com, ένα ρωσικό κοινωνικό δίκτυο:

" Ήταν βράδυ, Ιανουάριος 2020, δεν έκανε πολύ κρύο. Το χιόνι ήταν φρέσκο και απαλό και δεν υπήρχε κανείς στην αυλή του συγκροτήμα-τος πολυκατοικιών μας. Πλησιάζοντας το γήπεδο χόκεϊ, είδα πόσο τέλεια όμορφο ήταν το λευκό χαλί. Δεν ήθελα να το χαλάσω, αλλά και δεν μπορούσα να φύγω. Στην είσοδο του γηπέδου υπήρχε ένα φαρδύ φτυάρι με το οποίο συνήθως οι πιο δραστήριοι γείτονες καθαρίζουν το χιόνι το πρωί μετά από κάθε χιονόπτωση.

Και τότε ξεπήδησε η σκέψη : "τι μπορώ να κάνω;" Αποφάσισα ότι θα ήταν υπέροχο να απεικονίσω κάτι στην κλίμακα που επέτρεπε το μέγεθος του γηπέδου. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, και το πιο απλό, ήταν ο αριθμός 2020 προς τιμήν του νέου έτους. Ήθελα να μπορούν όλοι να μπορούν να το διακρίνουν από τα παράθυρα των διαμερισμάτων τους. Άρχισα να τρέχω και με τα πόδια μου να σχηματίζω τον αριθμό. Κι έτσι απλά συνέβη.   

Η πιο συναρπαστική στιγμή ήταν όταν, μετά την τελευταία "πινελιά", ανέβηκα στον 25ο όροφο της πολυκατοικίας μου και το είδα από ψηλά. Τότε κατάλαβα ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή..."

Από κείνη την μέρα ο Λεονίντ όταν χιονίσει το βράδυ, σηκώνεται στις 4-5 τα χαράματα, που το χιόνι είναι ακόμη μαλακό και σε 3-4 ώρες χαράζει το σχέδιό του στο χιονισμένο παγοδρόμιο βάσει του αρχικού σχεδίου που έχει κάνει σε χαρτί. Πατά την γραμμή του σχεδίου με τα παπούτσια του και κατόπιν την κάνει εμφανή αφαιρώντας το χιόνι με το φτυάρι του.

Κάποιες φορές ο Λεονίντ δημιουργεί στην λίμνη που τον χειμώνα είναι παγωμένη. Οι δημιουργίες αυτές  “ζουν” περισσότερο!

Τέλος, ο Λεονίντ ασχολείται και με το GPS ART, δηλαδή χρησιμοποιεί GPS και ακολουθεί μια προσχεδιασμένη διαδρομή για να δημιουργήσει μια εικόνα ή/και ένα μήνυμα. Τα δεδομένα από την κίνησή του καταγράφονται και οπτικοποιούνται ως γραμμή στον χάρτη.

Τρέχοντας 15,2 χλμ σε 2 ώρες και 34 λεπτά μ’ ένα φίλο του στην  παγωμένη λίμνη της περιοχής «σχεδίασαν» δύο δελφίνια. 

Έτσι λοιπόν, με φτυάρι αντί για πινέλο και για καμβά το παγοδρόμιο χόκεϊ της γειτονιάς του, ο Λεονίντ Βαλίτωφ, ερασιτέχνης ζωγράφος, κατάφερε να τραβήξει το ενδιαφέρον και να στείλει μέχρις εδώ το μήνυμά του από το χιονισμένο κι όμορφο Εκατερίνμπουργκ.

Φίλοι της ρωσικής μου κουζίνας,
εύχομαι να απολαμβάνετε κι εσείς τις μικρές καθημερινές χαρές και να είστε καλά!

Πηγές
rbth.com/culture
instagram.com/leonid_valitov/
vk.com/kortmoykholst

To φθινόπωρο είναι η αγαπημένη εποχή των Ρώσων, όπου κι αν ζουν, στην πόλη ή στο χωριό. Γιατί; Γιατί είναι η εποχή του μαζέματος των μανιταριών! Κι οι Ρώσοι είναι παθιασμένοι με τα μανιτάρια, αποκαλούν δε το μάζεμά τους “το αθόρυβο κυνήγι”.

Έτσι λοιπόν, κάθε Σεπτέμβρη-Οκτώβρη, οι Ρώσοι εξοπλισμένοι με μακριά μπαστούνια και ψάθινα καλάθια ακολουθούν το umami στο δάσος για να μαζέψουν την σοδειά της φύσης σε βωλίτες, καισαρικά, βασιλομανίταρα ή χρυσές κανθαρέλες.

Μάλιστα, μια φίλη μου στην Μόσχα λέει ότι όσοι βγαίνουν βόλτα το βράδυ της Κυριακής τον Σεπτέμβριο, όλο και θα συναντήσουν κάποιους κουρασμένους, αλλά πανευτυχείς κυνηγούς μανιταριών που επιστρέφουν από προαστιακούς σιδηροδρομικούς σταθμούς με καλάθια και κουβάδες γεμάτους με τον λαχταριστό θησαυρό.

Όμως, από πού προέρχεται αυτό το ρωσικό πάθος; Άγνωστο. Η αλήθεια είναι ότι οι Ρώσοι ανά τους αιώνες ασχολούνται με το μάζεμα των μανιταριών με μια ξέφρενη ενέργεια, παρόμοια με αυτήν που σήμερα  οι καταναλωτές τρέχουν στα καταστήματα την Black Friday!

Ίσως κατά κάποιο τρόπο, τα μανιτάρια να είναι σαν τα καταστήματα την Black Friday: παίρνεις designer food! σε απίστευτα χαμηλή τιμή. Επιπλέον είναι και το απρόβλεπτο της αναζήτησης: το να μην ξέρεις τι θα βρεις κάτω από το επόμενο δέντρο! Ή πάλι, όπως είπε κι ο διάσημος συγγραφέας Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ μπορεί να είναι και η έξαψη του κυνηγιού!

Καλοί μου φίλοι                                                                                               

• δοκιμάστε τις παραδοσιακές ρωσικές συνταγές για μανιτάρια, όπως είναι η λαχταριστή ανοικτή μανιταρόπιτα, η χορταστική μανιταρόσουπα με κριθάρι και πατάτες ή τα πικάντικα μανιτάρια που είναι ένας νόστιμος μεζές στο χειμωνιάτικο τραπέζι  και   
• δείτε ένα βιντεάκι από το φετινό κυνήγι μανιταριών. 

Να είστε καλά, μένετε ασφαλείς

Η Google τιμά με doodle την πριγκίπισσα Vera Gedroitz, Ρωσίδα στρατιωτική χειρουργό και συγγραφέα, που γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 151 χρόνια.

Η Vera Gedroitz υπήρξε η πρώτη γυναίκα χειρουργός στη Ρωσία, μία από τις πρώτες γυναίκες στον κόσμο που έλαβε τον τίτλο του καθηγητή χειρουργικής, ήταν κατ’ επανάληψη επικεφαλής χειρουργικών μονάδων, συμμετείχε στον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο, εργάστηκε ως γιατρός στο παλάτι των τσάρων και επιπλέον είχε αξιόλογη παρουσία ως πεζογράφος και ποιήτρια του αργυρού αιώνα της ρωσικής λογοτεχνίας.

Λίγα λόγια για τη ζωή και το έργο της
Γεννημένη στις 19 Απριλίου το 1870, ανήκε σε παλαιά πριγκηπική οικογένεια της Λιθουανίας. Η Gedroitz αποφάσισε να γίνει γιατρός όταν ο αγαπημένος της αδερφός, Σεργκέι, πέθανε σε νεαρή ηλικία. Επειδή όμως η ανώτατη εκπαίδευση δεν ήταν προβάσιμη από τις γυναίκες, η Vera Gedroitz πραγματοποίησε τις σπουδές της στην Ελβετία με τον César Roux. Αποφοίτησε το 1898 με άριστα και επέστρεψε στην Ρωσία.

Ως νεαρή γιατρός, η Gedroitz εργάστηκε σε διάφορες περιοχές της Ευρωπαϊκής Ρωσίας, ανησυχούσε για τα χαμηλά επίπεδα υγιεινής και διατροφής στην χώρα και έκανε προτάσεις, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής. Στον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. Διακρίθηκε για την γενναιότητα και την ευστροφία της ως γιατρός. Έκανε χειρουργεία σε βαγόνι τραίνου του Ερυθρού Σταυρού ή σε σκηνές καλυμμένες με πηλό για προστασία από το κρύο και ακολουθούσε χειρουργικές πρακτικές εντελώς διαφορετικές από τις συνηθισμένες, με αποτέλεσμα να σώσει πολλές ζωές και να ηγηθεί τελικά σημαντικών αλλαγών στον τρόπο που γινόταν η στρατιωτική ιατρική.

Μετά τον πόλεμο, όταν αναγνωρίστηκαν οι υπηρεσίες της, κλήθηκε να υπηρετήσει ως γιατρός την τσαρική οικογένεια. Επίσης, εκπαίδευσε την τσαρίνα και τις κόρες της ως νοσοκόμες. Έχοντας λάβει το δίπλωμα των αδελφών του ελέους, η Τσαρίνα και οι Μεγάλες Δούκισσες βοηθούσαν την Βέρα Ιγκνατιέβνα κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων ως απλές νοσοκόμες χειρουργείου.

Στην αρχή του Α΄παγκοσμίου πολέμου παρουσίαστηκε στο μέτωπο ως εθελόντρια ιατρός και εργάστηκε στο πεδίο των μαχών μέχρι τον τραυματισμό της. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στο Κίεβο, όπου και παρέμεινε, συνεχίζοντας εκεί την δουλειά της ως γιατρός και ακαδημαϊκός μέχρι το 1830, οπότε και απολύθηκε. Πέθανε δύο χρόνια αργότερα από καρκίνο του περιτοναίου.

Η Gedroitz άλλαξε για πάντα τις καθιερωμένες ιατρικές επεμβάσεις στις αρχές του 20ου αιώνα, ενώ η μέθοδός της στην θεραπεία των κοιλιακών τραυμάτων έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να αλλάξει διεθνώς η στρατιωτική ιατρική πρακτική.

Αυτή είναι, εν συντομία, η ιστορία της ζωής αυτής της εξαιρετικής και ασυνήθιστης γυναίκας, που θα άξιζε να εξιστορηθεί σε βιβλίο, μιας ζωής – αφιερωμένης στην υπηρεσία των ανθρώπων, της ποίησης και της μητέρας-πατρίδας.

Ο κατάλογος των γυναικών, που έκαναν τον κόσμο μας πιο όμορφο, είναι τεράστιος, αλλά κάθε 8 Μάρτη μπορούμε να θυμόμαστε όσες περισσότερες μπορούμε, για να μην ξεχνούμε και να μην χάνουμε το στόχο, που είναι μια κοινωνία που σέβεται εξ ίσου όλα τα μέλη της και τα προτρέπει να ζουν ισότιμα και να αναπτύσσονται στο μέτρο των δυνατοτήτων τους το καθένα.

Σημαντικές Ρωσίδες : Οι γυναίκες των Δεκεμβριστών

Σημαντικές Ρωσίδες : Η Τρόικα

Οι αμαζόνες της  avant-garde

Η Άννα Φιλοσόφοβα, η Μαρία Τρουμπνίκοβα και η Νατζέζντα Στασόβα  πρωτοστάτησαν σχεδόν για μισό αιώνα στην μόρφωση και την ένταξη των γυναικών στην εργασία, θεωρώντας ότι αυτά είναι τα πρώτα βήματα για την χειραφέτησή τους.

Στο τέλος της δεκαετίας 1850 ίδρυσαν εταιρεία για την παροχή φθηνών διαμερισμάτων και άλλων διευκολύνσεων για τους άπορους της Πετρούπολης, την οποία έθεσαν υπό την αιγίδα του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ, αδελφού του τσάρου.

Η εταιρεία παρείχε άνετη και φθηνή στέγαση σε 400 ενήλικες και 140 παιδιά, λειτουργούσε σχολείο, νηπιακό σταθμό, τραπεζαρία για τα μέλη της, εργαστήριο ραπτικής, επαγγελματική-τεχνική σχολή, καταφύγια για σπουδάζουσες γυναίκες και ηλικιωμένους.

Την ίδια περίοδο ίδρυσαν διάφορους συνεταιρισμούς γυναικών για υποστηρίξουν τις γυναίκες να βγουν στην αγορά εργασίας. Το 1863 ίδρυσαν γυναικείο εκδοτικό συνεταιρισμό με σκοπό να παρέχει ενδιαφέρουσα εργασία, αντίστοιχη με τις πνευματικές τους ικανότητες σε μορφωμένες γυναίκες στους τομείς της συγγραφής, επιμέλειας εκδόσεων, μετάφρασης, βιβλιοδεσίας κ.α.

Την δεκαετία του 1870 ίδρυσαν την Σχολή μαθημάτων Μπεστούζεφ, η οποία αποτέλεσε το πρώτο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα για γυναίκες, στο οποίο δίδασκαν σημαντικοί επιστήμονες της εποχής (Μεντελέγιεφ), συγγραφείς (Άννιενσκι) και συνθέτες (Γκλίνκα, Μποροντίν) κ.α. Η φοίτηση ήταν 4ετής με τρεις κατευθύνσεις σπουδών :μαθητικά-φυσική, φιλολογία-ιστορία και νομική. Το 1918 τα Σεμινάρια Μπεστούζωφ ενσωματώθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Πετρούπολης.

Ένα πολύ ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας του  ρωσικού λαού είναι η εξέγερση των Δεκεμβριστών και η ιστορία των γυναικών τους που την συνοδεύει.

Η εξέγερση οργανώθηκε από μια ομάδα ευγενών, πολλοί από τους οποίους ήταν αξιωματικοί της αυτοκρατορικής φρουράς στην Πετρού-πολη το 1825. Χρησιμοποιώντας την δύναμη της αυτοκρατορικής φρουράς συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Σενάτσκαγια και διατύπωσαν τα αιτήματά τους που ήταν : η υιοθέτηση συντάγματος και ο περιορισμός της απόλυτης εξουσίας του τσάρου και η κατάργηση της δουλοπαροικίας.

Δυστυχώς όμως, εξαιτίας της μη επαρκούς προετοιμασίας, η εξέγερση δεν υποστηρίχθηκε ούτε από άλλα τμήματα του στρατού, ούτε από τον λαό, με αποτέλεσμα να καταπνιγεί γρήγορα. Παρά ταύτα, η πολιτική και κοινωνική απήχησή της εξέγερσης στον λαό ήταν τεράστια και στάθηκε πρόδρομος μετέπειτα κοινωνικών διεκδικήσεων. Εκτός από τους 5 πρωτεργάτες της εξέγερσης που απαγχονίστηκαν, τους υπόλοιπους, αρκετές εκατοντάδες, τους εξόρισαν στην Σιβηρία. Ανάμεσα τους αρκετοί ήταν οι ευγενείς, 120 μέλη της υψηλής κοινωνίας της Πετρούπολης.

Μεταξύ αυτών 24 ήταν παντρεμένοι. Με απόφαση του Ανώτατου Ποινικού Δικαστηρίου και με την έγκριση της εκκλησίας, οι σύζυγοι των Δεκεμβριστών απελευθερώθηκαν από τις υποχρεώσεις γάμου, κράτησαν την περιουσία τους, που διαφορετικά θα δημευόταν. Μόνο 11 γυναίκες επέλεξαν να ακολουθήσουν τους αγαπημένους τους στη Σιβηρία. Τα ονόματά τους δείχνουν ότι κατάγονταν από ισχυρές ή πολύ παλιές οικογένειες ευγενών.

Πρασκόβια Άνιενκοβα, Μαρία Βολκόνσκαγια, Αλεξάνδρα Νταβίντοβα, Αλεξάντρα Εντάλτσεβα, Καμίλα Ιβάσεβα, Αλεξάντρα Μουραβιόβα, Ελιζαβέτα Ναρίσκινα, Άννα Ρόζεν, Γιεκατερίνα Τρουμπετσκάγια Νατάλια Φονβίζινα, Μαρία Γιουσνέβσκαγια.

Γυναίκες διαφορετικές μεταξύ τους είτε σε ηλικία, κοινωνική θέση, χαρακτήρα, μορφωτικό επίπεδο, αλλά είχαν ένα κοινό : έγιναν φωτεινό παράδειγμα και εκεί που βρέθηκαν. Όχι μόνον επιβίωσαν, στήριξαν την οικογένειά τους, έμαθαν να ζουν σε σκληρές συνθήκες, αλλά εντάχθηκαν στην τοπική κοινωνία και αφιέρωσαν την ζωή τους στα κοινά. Άλλες ασχολήθηκαν με λογοτεχνικές εργασίες, άλλες κατέγραψαν τον φυσικό πλούτο της Σιβηρίας και άλλες ασχολήθηκαν με την μόρφωση των ντόπιων διδάσκοντας τους γραμματική, μαθηματικά, φυσική, ξένες γλώσσες και χειροτεχνία ή παρείχαν ιατρική φροντίδα.

Καθεμιά από τις γυναίκες αυτές έχει την δικιά της ιστορία. Δεν επέδειξαν μόνον αγάπη και αφοσίωση στην οικογένειά τους, αλλά και γενναιοφροσύνη, τόλμη και δύναμη. Απέδειξαν ότι διέθεταν υψηλό αίσθημα κοινωνικής προσφοράς και βαθιά πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας και της μόρφωσης.

Γι΄ αυτό οι «γυναίκες των Δεκεμβριστών» δίκαια, και ανεξάρτητα από τους συζύγους τους, έχουν κερδίσει μια ιδιαίτερη θέση στην ρωσική ιστορία και αποτελούν παράδειγμα γυναικών που διεκδίκησαν με θάρρος τα ιδανικά τους και επηρέασαν την κοινωνία γύρω τους.

Η γυναίκα στην ρωσική κοινωνία

Η θέση της γυναίκας στη Ρωσία, όπως σε όλες τις χώρες, καθορίστηκε από τα ήθη, την θρησκεία, τα κοινωνικο-οικονομικά χαρακτηριστικά και την κουλτούρα της κοινωνίας.

Διάσημες ρωσίδες που η δράση τους άνοιξε τον δρόμο για την χειραφέτηση των γυναικών ήταν οι αυτοκράτειρες Άννα, Ελισάβετ, η Μεγ. Αικατερίνη, αλλά και η Γεκατερίνα Βοροντσόβα-Ντασκόβα, σημαντική προσωπικότητα του ρωσικού διαφωτισμού.

17ος – 18ος αιώνας
Η βασιλεία του Μεγ. Πέτρου (1682-1725) χαρακτηρίστηκε από σημαντικές μεταρρυθμίσεις, μερικές από τις οποίες σηματοδότησαν την αλλαγή της θέσης της γυναίκας στην ρωσική κοινωνία.

Οι αλλαγές έγιναν γρηγορότερα αισθητές στις ανώτερες τάξεις, γιατί η εγγύτητά τους στον τσάρο επέτρεψε την άμεση και αυστηρή εφαρμογή τους. Ομοίως και στις μεγάλες πόλεις οι μεταρρυθμίσεις προχώρησαν γρηγορότερα και με μεγαλύτερη επιτυχία σε σχέση με τις απομακρυσμένες περιοχές της χώρας. Οι αρχόντισσες, οι γυναίκες της τάξης των εμπόρων και οι αγρότισσες (δουλοπάροικοι) βίωσαν διαφορετικά τις μεταρρυθμίσεις του Πέτρου.

Οι μεταρρυθμίσεις του Πέτρου επέτρεψαν σταδιακά την ενεργή συμμετοχή των γυναικών στην κοινωνική ζωή. Αυτή η αλλαγή απεικονίζεται και στο γεγονός ότι τον 18ο αι. πέντε γυναίκες κυβέρνησαν την αυτοκρατορία για εβδομήντα χρόνια. Γι’ αυτό ο 18ος αι. αποκαλείται «ο χρυσός αιώνας των γυναικών».

Ο νόμος της κληρονομιάς
Αναμφισβήτητα η πιο σημαντική αλλαγή που επηρέασε τη θέση των γυναικών υπήρξε ο νόμος της ενιαίας κληρονομιάς που νομοθετήθηκε επί Μεγ. Πέτρου το 1714. Ο νόμος στοχεύοντας στην αύξηση των φορολογικών εσόδων απαγόρευσε την πρακτική του αποκλεισμού των γυναικών από το να κληρονομούν τα πατρογονικά κτήματα. Το 1730 ενισχύθηκε η δικαιοδοσία των γυναικών στην περιουσία και στην προίκα τους και το 1753 η περιουσία τους προστατεύτηκε πλήρως σε περίπτωση διαζυγίου ή οικογενειακών διαφορών, θανάτου κλπ. Για τις γυναίκες το δικαίωμα να κατέχουν και να μπορούν να διαχειρίζονται την περιουσία τους ήταν μια μεγάλη κατάκτηση.

Εκπαίδευση για τις γυναίκες
Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αποτέλεσε μεγάλο μέρος της προσπάθειας του Μεγ. Πέτρου να φέρει τους Ρώσους πιο κοντά στην δυτική Ευρώπη. Ωστόσο, δεν ήταν παρά μέχρι τις μεταρρυθμίσεις της Αικατερίνης Β’, που το δικαίωμα στην εκπαίδευση εφαρμόστηκε εξ ίσου σε άνδρες και γυναίκες κάθε τάξης.

Μέχρι τότε η εκπαίδευση των κοριτσιών πραγματοποιείτο στο σπίτι και επικεντρωνόταν στην εκμάθηση των καθηκόντων τους ως συζύγων και μητέρων. Η παροχή της βασικής εκπαίδευσης για τις γυναίκες άρχισε μόλις το 1764-65, όταν η Αικατερίνη Β΄ ίδρυσε το Ινστιτούτο Σμόλνι για τα κορίτσια της αριστοκρατίας στην Αγία Πετρούπολη και στη συνέχεια το Ινστιτούτο Νοβοντζέβιτσι για τις κόρες των αστικών οικογενειών.

Οι γυναίκες της αριστοκρατίας 
Όλες οι αλλαγές που εισήγαγε ο Μεγ. Πέτρος δεν ήταν ευπρόσδεκτες γιατί άλλαζαν τις πολύ αυστηρές συνήθειες της ρωσικής αριστοκρατίας, της οποίας οι κόρες διέμεναν σε ιδιαίτερα διαμερίσματα και μεγάλωναν αποκλειστικά με την προοπτική του καλού γάμου.

Στις αγροτικές και τις κατώτερες αστικές τάξεις, στα σπίτια δεν υπήρχε χώρος για να διαχωρίζονται τα κορίτσια. Οι γυναίκες ζούσαν και εργάζονταν με τους αδελφούς τους, τους πατέρες και ανελάμβαναν με τους συζύγους από κοινού τη διαχείριση των θεμάτων του νοικοκυριού. Σταδιακά με τις μεταρρυθμίσεις του Πέτρου αυξήθηκε η μέση ηλικία γάμου, κυρίως στις πόλεις και στις ανώτερες τάξεις.

Οι γυναίκες της εμπορικής τάξης
Οι σύζυγοι των εμπόρων είχαν μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις γυναίκες της αριστοκρατίας ή των αγροτών λόγω της φύσης της εργασίας του συζύγου τους. Επειδή οι έμποροι απουσίαζαν για μεγάλα διαστήματα από το σπίτι, οι γυναίκες των εμπόρων έπρεπε και να διαχειρίζονται την οικογενειακή ιδιοκτησία, αλλά και να εμπλέκονται στις εμπορικές δραστηριότητες. Αυτό τις έφερε πιο κοντά στην χειραφέτηση.

Οι γυναίκες της αγροτικής τάξης
Η αγροτική ζωή ήταν πολύ δύσκολη και για τους άνδρες και για τις γυναίκες. Οι γυναίκες συμμετείχαν στις αγροτικές εργασίες, σε ασχολίες οικοτεχνίας και φυσικά είχαν και την ευθύνη του νοικοκυριού.

Στις αρχές του 18ου αι. η μέση ηλικία παντρειάς των κοριτσιών ήταν τα δώδεκα χρόνια. Οι Ρωσίδες περνούσαν πολύ περισσότερα χρόνια ως παντρεμένες σε σύγκριση με τις γυναίκες στη Δυτική Ευρώπη.

Ο τοκετός ήταν επικίνδυνος τόσο για τη μητέρα και το παιδί, αλλά αν μια γυναίκα ήταν γερή, θα γεννούσε, κατά μέσο όρο, επτά παιδιά, γιατί κάθε οικογένεια χρειαζόταν πολλά χέρια για να επιβιώσει. Στο σκληρό κλίμα της ρωσικής στέπας και εργαζόμενα από μικρή ηλικία, μόνον τα μισά παιδιά θα έφθαναν την ενηλικίωση. Αν το πρώτο παιδί ήταν αγόρι η γυναίκα εδραίωνε τη θέση της στην οικογένεια και διασφαλιζόταν η κληρονομιά της περιουσίας, ενώ μετά τις μεταρρυθμίσεις του Πέτρου και τα κορίτσια έγιναν πιο ευπρόσδεκτα.

1850-1917: Φεμινισμός και αφύπνιση
Από τα μέσα του 19ου αι. οι ιδέες της ισότητας άρχισαν να κερδίζουν έδαφος. Στη δεκαετία του 1860 το φεμινιστικό κίνημα άρχισε να οργανώνεται στην Αγία Πετρούπολη με ηγέτιδες την Άννα Φιλοσόφοβα, την Ναντέζντα Στάσοβα και την Μαρία Τρουμπνίκοβα, γνωστές και ως η γυναικεία «τριαρχία». Ίδρυσαν οργανώσεις για να βοηθήσουν γυναίκες να γίνουν οικονομικά αυτάρκεις και το 1878 δημιούργησαν εκπαιδευτικά προγράμματα, που για πρώτη φορά έδωσαν στις γυναίκες πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στις αρχές του 1900 η Ρωσία μπορούσε να καυχηθεί ότι είχε περισσότερες γυναίκες γιατρούς, δικηγόρους και καθηγήτριες από σχεδόν οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης, γεγονός που σχολιαζόταν με θαυμασμό από πολλούς ξένους επισκέπτες.
Το 1910, η Πολυξένη Σίσκινα-Λαβέιν ήταν η πρώτη γυναίκα γυναικολόγος στη Ρωσία και έγινε πρόεδρος του Ρωσικού Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Το γυναικείο κίνημα είχε αρχίσει να αποκτά μεγάλη λαϊκή υποστήριξη, τόσο στη Ρωσία όσο και στο εξωτερικό.

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα περισσότερα από τα εκπαιδευτικά οφέλη είχαν αποκομίσει οι γυναίκες από τα μεσαία και τα ανώτερα στρώματα. Ενώ τα ποσοστά αλφαβητισμού αργά αυξανόταν, σε όλη την υπόλοιπη χώρα, οι ευκαιρίες για εκπαίδευση ήταν πολύ λίγες για τις γυναίκες της υπαίθρου.

Η Επανάσταση του ’17 και η Σοβιετική εποχή
Κατά τη διάρκεια των 70 χρόνων της σοβιετικής εποχής, η θέση των γυναικών υπήρξε περίπλοκη. Οι γυναίκες στη Σοβιετική Ρωσία έγιναν ζωτικό μέρος του εργατικού δυναμικού και απέκτησαν πρόσβαση στην εκπαίδευση, την προσωπική ανάπτυξη και την κατάρτιση σε τομείς που προηγουμένως ήταν απροσπέλαστοι.

Τον Μάρτιο του 1917 η Προσωρινή Κυβέρνηση, χορήγησε στις γυναίκες το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Η νομική ισότητα γυναικών ανδρών διασφαλίστηκε επίσης. Ο Λένιν είδε τις γυναίκες ως ανεκμετάλλευτο εργατικό δυναμικό και τις ενθάρρυνε να συμμετέχουν στην επανάσταση. Δήλωνε δε ότι οι μικροαστικές οικιακές δουλειές συνέθλιβαν τη γυναίκα, την υποβάθμιζαν και την καθιστούσαν αντιπαραγωγική. Οι γυναίκες έπρεπε να γίνουν οικονομικά ανεξάρτητες από τους άνδρες και γι’ αυτό τους δινόταν επίδομα μέχρι να εισέλθουν στο εργατικό δυναμικό της χώρας. Ο αριθμός των γυναικών που εισήλθαν στο εργατικό δυναμικό αυξήθηκε από 423.200 το 1923 σε 885.000 το 1930.

Για να επιτευχθεί η αύξηση των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, η νέα κυβέρνηση με τον Πρώτο Οικογενειακό Κώδικα επέτρεψε στη γυναίκα να επιλέγει το επώνυμό της, αναγνώρισε ίδια δικαιώματα στα νόθα παιδιά, προστάτεψε τα δικαιώματα της μητέρας και τα δικαιώματα της γυναίκας στην υγεία, στην ασφάλεια στο χώρο εργασίας, και μετά το διαζύγιο. Το 1920 οι γυναίκες είχαν ίσα δικαιώματα σε ό, τι αφορά την ασφάλιση σε περίπτωση ασθένειας, άδεια μητρότητας οκτώ εβδομάδων και ένα ελάχιστο επίπεδο μισθών που ορίστηκε για τους άνδρες και τις γυναίκες. Και τα δύο φύλα είχαν επίσης άδεια μετ’ αποδοχών για διακοπές. Τα μέτρα αυτά τέθηκαν σε ισχύ για την παραγωγή ενός ποιοτικού εργατικού δυναμικού από τα δύο φύλα. Όμως τα δικαιώματα αυτά δεν απέκτησαν καθολική ισχύ.
Στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά από αυτόν οι γυναίκες στήριξαν με κάθε τρόπο την οικονομία της χώρας δουλεύοντας και συμμετέχοντας στην οικονομική ζωή, επιδεικνύοντας απαράμιλλο σθένος, αντοχή και αγωνιστικότητα για να στηρίξουν την χώρα και να διεκδικήσουν ισχυρή θέση στην ρωσική κοινωνία. Η παρουσία τους έγινε αισθητή σε πολλούς τομείς της επιστήμης, της τέχνης, της βιομηχανίας, αλλά η αμοιβή και οι προοπτικές εξέλιξης πάντα υστερούσαν σε σχέση με αυτές των ανδρών.

1990 –
Τα περισσότερα από τα προγράμματα για τις γυναίκες συνεχίστηκαν και στην μετα-σοβιετική εποχή. Ωστόσο, όπως και στην εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, οι αμοιβές των γυναικών στη δεκαετία του 1990 ήταν σημαντικά χαμηλότερες των ανδρών για αντίστοιχες εργασίες. Παρά το γεγονός ότι, κατά μέσο όρο, οι γυναίκες είχαν καλύτερη μόρφωση από τους άνδρες, οι γυναίκες παρέμειναν στη μειοψηφία σε ανώτερες διοικητικές θέσεις.

Τα τελευταία χρόνια το ποσοστό των γυναικών σε υψηλές διοικητικές θέσεις έχει αυξηθεί εντυπωσιακά. Σήμερα οι γυναίκες στη θέση υπεύθυνου λογιστηρίου αποτελούν το 93%, στην διεύθυνση προσωπικού το 70%, και σαν οικονομικοί διευθυντές το 48%. Όμως σε θέσεις, όπως γενικού διευθυντή, προέδρου ΔΣ η παρουσία των γυναικών είναι ακόμη πολύ μικρή.

Η 8η Μαρτίου εορτάζεται ως η ημέρα της γυναίκας.  Ίσως αυτό αποτελεί  μια στοιχειώδη  αναγνώριση της πολύπλευρης προσφοράς της γυναίκας στην οικογενειακή και κοινωνική ζωή. Όμως  κυρίως πρέπει να αποτελεί  την υπενθύμιση ότι η ισότητα στις ευκαιρίες, στην ανάπτυξη και στην ισότιμη συμμετοχή στα κοινά παραμένει ζητούμενο.

Τι να πεις για τις γάτες; ότι είναι όμορφες, άπιστες, πανέξυπνες,  επτάψυχες, ότι συμβιώνουν και συντροφεύουν τον άνθρωπο χιλιάδες χρόνια;

Άλλοι τις λατρεύουν κι άλλοι είναι αλλεργικοί σε αυτές, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η ημέρα της γάτας αφιερώνεται στους πρώτους. Είναι μια ευκαιρία για τους φανατικούς φιλόγατους να συναντηθούν, να καμαρώσουν και να παινευτούν για τα ζωντανά τους, είτε είναι ράτσας, είτε όχι.  Γιατί οι γάτες, όποια κι αν είναι η καταγωγή τους, έχουν την γοητεία τους, την προσωπικότητά τους, αξίζουν την αγάπη μας και την ανταποδίδουν στο πολλαπλάσιο.

Οι Ρώσοι αγαπούν τις γάτες περισσότερο από τους σκύλους και είναι κτήτορες γατών σε ποσοστό υψηλότερο από κάθε άλλο λαό. Περίπου 6 στους 10 έχουν τουλάχιστον μια γάτα στο σπίτι τους. Γιατί; Διότι μια γάτα βολεύεται εύκολα σε κάθε σπίτι, μικρό ή μεγάλο, δεν χρειάζεται πολλά-πολλά για την περιποίησή της και προσφέρει διακριτικά την παρέα της και την ζεστασιά της! 

Από τα πανάρχαια χρόνια οι άνθρωποι είχαν γάτες, επειδή θεωρούνταν οι φύλακες του σπιτιού. Όχι μόνον γιατί κυνηγούσαν τα ποντίκια, αλλά και γιατί προστάτευαν την οικογένεια από τα κακά πνεύματα. Όταν, μάλιστα, η οικογένεια μετακόμιζε, η γάτα ήταν εκείνη που έπρεπε να περάσει  πρώτη το κατώφλι του νέου σπιτιού. Εάν η οικογένεια δεν είχε γάτα, τότε θα έπρεπε να δανειστεί των γειτόνων για λίγο. Γιατί αν υπήρχαν κακά πνεύματα στο καινούργιο σπίτι, τότε αυτά θα επιτίθονταν στην γάτα κι αυτή θα τα νικούσε, επειδή οι γάτες είναι έξυπνες και πονηρές. Γι΄αυτό,  οι γάτες είχαν πάντα έναν ιδιαίτερο ρόλο σε κάθε σπίτι.

Οι ρωσικές ράτσες

Άλλες είναι όμορφες, άλλες όχι τόσο. Όμως η ομορφιά είναι υποκειμενική. Καθεμιά από τις ρωσικές γάτες έχει την δική της προσωπικότητα, όπως κάθε γάτα άλλωστε, γι’ αυτό αποφασίστε μόνοι σας, αφού τις γνωρίσετε πατώντας εδώ!

Η ρωσική μπλε κατάγεται από το μακρινό Αρχαγγέλσκ στα παράλια της Λευκής θάλασσας, στον βορρά της Ευρωπαϊκής Ρωσίας. Θεωρείται από τις πιο δημοφιλείς κι έξυπνες ράτσες στον κόσμο. Πήρε το όνομά της από την μοναδική γκρι-μπλε σκιά του τριχώματός της που είναι κοντό, πυκνό, ελαφρώς λαμπερό και απαλό σαν βελούδο.

Η ρωσική μπλε είναι αριστοκρατική, ήρεμη, φιλική. Δεν αγαπά τις αλλαγές. Είναι επίσης εξαιρετική «νοσοκόμα»: αν κάποιος είναι αδιάθετος στο σπίτι, θα τον συντροφεύσει με την ζεστασιά της και το γουργουρητό της.

Όπως λέει το όνομά της κατάγεται από την Σιβηρία και προέρχεται από την διασταύρωση της οικόσιτης ράτσας με γάτες που έφεραν μαζί τους έμποροι από την Μπουχάρα (Ουζμπεκιστάν) της κεντρικής Ασίας.

Το κύριο χαρακτηριστικό της ράτσας είναι το μακρύ τρίχωμα εξωτερικά, δεύτερο τρίχωμα κοντό και πυκνό εσωτερικά για να την προστατεύει τέλεια από το κρύο. Το διπλό τρίχωμα καλύπτει και τα πόδια, σχηματίζει πλούσια χαίτη γύρω από το λαιμό, τις πατούσες ανάμεσα στα δάκτυλα.  Λόγω του πλούσιου τριχώματος φαίνεται τεράστια.Ένα ενήλικο ζώο μπορεί να φτάσει τα 12 κιλά.

H γάτα της Σιβηρίας διακρίνεται από την αυτάρκεια, την νοημοσύνη, τον ισχυρό και εύστροφο χαρακτήρα της και έτσι δίκαια έχει γίνει ο ήρωας πολλών ρωσικών παραμυθιών.

Πήρε το όνομά της από το τρίχωμα της μούρης της που την κάνει να μοιάζει σα να φορά μάσκα. Θεωρείται απόγονος της γάτας Σιβηρίας και εμφανίστηκε τον 20ο αι. δηλ. είναι μια αρκετά καινούργια ράτσα. Πατρίδα της η αυτοκρατορική Πετρούπολη.

Διακρίνεται για τον ασυνήθιστο χρωματισμό του τριχώματός της και τα λαμπερά μάτια της που είναι από ανοικτό μπλέ μέχρι σμαραγδί. Είναι τρυφερές και ευαίσθητες.

Ο πρώτος εκπρόσωπος της ράτσας γεννήθηκε στην πόλη Ροστόφ στον ποταμό Ντόν, εξ ου και το όνομά της. Τα μικρά μπορεί να γεννηθούν είτε τελείως φαλακρά είτε να έχουν πυκνό και πολύ κοντό τρίχωμα.

Αναγνωρίζεται ως διαφορετική ράτσα από την Καναδέζικη σφίγγα. Ο σκελετός της είναι ελαφρύτερος και έχει διαφορετικό σχήμα κεφαλιού και ματιών.

Είναι αυτόχθονη ράτσα με μικρή ουρά που ζει στα νησιά Kουρίλες (συγκρότημα νησιών στον Ειρηνικό, βόρεια της Ιαπωνίας). Έγινε γνωστή την δεκαετία του 1980 όταν άρχισαν να επισκέπτονται την Ρωσία μελετητές αιλουροειδών, οι οποίοι έμειναν κατάπληκτοι όταν ανακάλυψαν στη ράτσα αυτή έναν άγριο λύγκα σε μινιατούρα.

Ο Ρεξ των Ουραλίων έχει κοντό και σγουρό τρίχωμα (σαν γούνα αστραχάν).  
Διαισθάνεται την διάθεση του αφεντικού της και γίνεται πιο τρυφερή, αν αντιληφθεί ότι είναι αναστατωμένος. Δεν είναι απαιτητική και δέχεται τους κανόνες της οικογένειας. Είναι πολύ ήσυχο ζώο, αλλά υποφέρει πολύ από τη μοναξιά και μπορεί ακόμη και να αρρωστήσει λόγω του μακρού αποχωρισμού από τον ιδιοκτήτη της.

Η γαλανομάτα των Αλταΐων (νότια Σιβηρία) είναι σπάνια ράτσα και ανήκει στις ράτσες της Ανατολής. Σε άλλες περιπτώσεις, τα μπλε μάτια θεωρούνται τυχαία γενετική μετάλλαξη, αλλά στην περιοχή των Αλταΐων φαίνεται ότι σε μια ολόκληρη ομάδα γατών το χαρακτηριστικό μεταδίδεται σταθερά από γενιά σε γενιά.

Το κύριο χαρακτηριστικό της φυλής θεωρείται ότι είναι τα μπλε μάτια, στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά η γάτα μοιάζει με οποιαδήποτε δυνατή, υγιή γάτα με κοντό τρίχωμα.

Η γάτα του Ουσουρίσκ (πόλη στην Άπω Ανατολή) είναι υβριδική ράτσα που προήλθε με φυσικό τρόπο από την διασταύρωση της λεοπάρδαλης του ποταμού Αμούρ στην ανατολική Σιβηρία με την οικόσιτη γάτα.

Η ράτσα δεν έχει πολλά μέλη, αλλά επειδή είναι δημοφιλής, οι εκτροφείς προσπαθούν να διατηρήσουν τον υπάρχοντα πληθυσμό.

Το μυθιστόρημα «Αδελφοί Καραμάζωφ» είναι η επιτομή του δημιουργικού έργου του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, η ακμή της φιλοσοφικής αναζήτησης  που πραγματοποίησε αυτό το ευρηματικό και ανήσυχο μυαλό στην διάρκεια της ζωής του.

Ο κορυφαίος χορογράφος της εποχής μας, Boris Eifman, προσεγγίζει και επεκτείνει τις  ιδέες και τα νοήματα που διατρέχουν το κείμενο του Ντοστογιέφσκι με την βοήθεια της γλώσσας του σώματος, το οποίο χρησιμοποιεί ως μέσο εξερεύνησης των αιτίων του ηθικού αφανισμού των Καραμάζωφ. Ο  Eifman δημιουργεί μέσω της χορογραφικής τέχνης ένα ισοδύναμο αυτού που ο Ντοστογιέφσκι αναζήτησε τόσο επιδέξια στο βιβλίο του : το βασανιστικό βάρος των καταστρεπτικών παθών και της μοιραίας κληρονομικότητας.

Λίγα λόγια  για την ταινία-μπαλέτο «Αδελφοί Καραμάζωφ» από τον Boris Eifman

Σε ένα σημείο της πορείας μας αρχίσαμε να κινηματογραφούμε τις καλύτερες παραγωγές μας σε στούντιο αξιοποιώντας τις σύγχρονες τεχνικές του κινηματογράφου για δύο λόγους. 

Ο πρώτος είναι ότι συνδυάζοντας δύο μορφές τέχνης, τον κινηματο-γράφο και τον χορό σε ένα ενιαίο σύνολο, αποκαλύπτεται  μια νέα, οπτικοποιημένη διάσταση του φιλοσοφικού και αισθητικού περιεχομένου των παραστάσεών μας και τα έργα χορού αποκτούν νέα καλλιτεχνική αξία. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι μπορούμε να επικοινωνήσουμε την δουλειά μας σε πολλά κοινά που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να μας δουν από κοντά.

Ένα από τα πιο πετυχημένα παραδείγματα συνύπαρξης κινηματο-γράφου και χορού είναι η ταινία “Αδελφοί Καραμάζωφ”  που  προέκυψε από το μπαλέτο Beyond sin που βασίστηκε στο  μυθιστόρημα  του Ντοστογιέφσκι .

Στο έργο του αυτό ο Ντοστογιέφσκι αγγίζει τα αιώνια  θέματα  της πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου, τον τρόπο που αναπτύσσεται η κοινωνία  και την πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό σε καθέναν από εμάς.

Όταν σχεδίαζα την παράσταση δεν αποσκοπούσα σε μια ακόμη αφήγηση του βιβλίου. Αναζητούσα αυτό που μπορεί να εκφραστεί  μόνο από την γλώσσα του χορού, επεδίωκα την αποκάλυψη του άγνωστου σε αυτό (το γραπτό κείμενο) που είναι ήδη γνωστό.  Η διαδικασία αυτή μου επέτρεψε να προσεγγίσω εκ νέου τα νοήματα της αθάνατης σοφίας του Φ. Ντοστογιέφσκι.

Σας εύχομαι ευχάριστη παρακολούθηση!

Πηγή : https://www.stagerussia.com

Επιμέλεια παρουσίασης : Μαρία Θεολογίδου