Ο Ντοστογιέφσκι παντρεύτηκε την Άννα Σνίτκινα, την 20χρονη στενογράφο του, λίγο αργότερα από την ολοκλήρωση της συγγραφής του “Παίκτη”. Σε διάστημα λίγων μηνών η Άννα τον βοήθησε να ολοκληρώσει την τελευταία του παραγγελία και να διατηρήσει τα δικαιώματα όλων των έργων του, τα οποία διεκδικούσε ένας άπληστος εκδότης. Ήταν ένα επίτευγμα απολύτως οφειλόμενο στην αγάπη. “Η καρδιά μου ξεχείλιζε από τρυφερότητα για τον Ντοστογιέφσκι, που επιβίωσε από την κόλαση της εξορίας. Ονειρευόμουν να βοηθήσω τον άνθρωπο, τις νουβέλες του οποίου θαύμαζα τόσο πολύ”, έγραψε η Άννα στις αναμνήσεις της. Στο πρόσωπό της, ο απογοητευμένος 45χρονος συγγραφέας βρήκε την γυναίκα που θα αφοσιωνόταν αποκλειστικά σ’ αυτόν και στο έργο του.

Όπως ο ήρωας του μυθιστορήματός του, ο Ντοστογιέφσκι υπήρξε παθιασμένος χαρτοπαίκτης. Μετά το γάμο, η οικογένεια έπρεπε να εγκαταλείψει τη Ρωσία, επειδή οι δανειστές του τον κυνηγούσαν για τα χρέη του. Παρόλα αυτά συνέχισε τον τζόγο στην Ευρώπη, μέχρι του σημείου να ποντάρει τα κοσμήματα και τα ρούχα της συζύγου του. Η Άννα αντιμετώπιζε το πάθος του ως πάθηση κι όχι ως βίτσιο. Κάποια στιγμή του εμπιστεύθηκε τις τελευταίες τους οικογενειακές οικονομίες, έχοντας ήδη μια κόρη. Η αφοπλιστική ειλικρίνεια αυτής της πράξης έκανε τον Ντοστογιέφσκι να κατανοήσει ότι η Άννα ήταν “ δυνατότερη και στερεότερη απ’ ότι νόμιζε”. Έχασε τα χρήματα, έδωσε όμως δυο όρκους στην γυναίκα του: Να μην ξαναπαίξει και να την κάνει ευτυχισμένη. Κράτησε και τους δυό.

Τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι γράφτηκαν με την βοήθεια της Άννας ως γραμματέως και συντρόφου, ενώ το τελευταίο έργο του “Αδελφοί Καραμάζωφ” ο Ντοστογιέφσκι το αφιέρωσε σε αυτήν. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του συγγραφέα, η οικογένεια ξεπέρασε τελικά τις βιοτικές δυσκολίες, κατά κύριο λόγο χάρη στην Άννα, η οποία διαχειρίστηκε τις οικονομικές τους υποθέσεις.
Η Άννα Ντοστογιέφσκαγια ήταν επίσης από τους πρώτους Ρώσους φιλοτελιστές. Ξεκίνησε να συλλέγει γραμματόσημα στην αρχή του γάμου της και συνέχισε για 49 χρόνια, όμως δεν είναι γνωστό τι απέγινε η συλλογή της. Ο θάνατος του Ντοστογιέφσκι δεν σήμανε και το τέλος της αγάπης της, αφού αφιερώθηκε στην δημοσίευση των έργων του και την επιμέλεια μουσείου για τον συγγραφέα. Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ, απαντώντας με ειρωνεία: “Ποιόν άλλο θα μπορούσα να παντρευτώ μετά τον Ντοστογιέφσκι; Ίσως τον Τολστόι;”

Η Βέρα Σλόνιμ παντρεύτηκε στο Βερολίνο το 1925 τον Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, έναν πολλά υποσχόμενο συγγραφέα, του οποίου την ποίηση ήδη θαύμαζε. Και οι δυο είχαν αφήσει την κομμουνιστική Ρωσία, πρώτα για την Γερμανία, και κατόπιν για την Γαλλία και τις ΗΠΑ. Ο γάμος τους υπήρξε η ιστορία ενός σπάνιου δεσμού, σε βαθμό ενόχλησης για τους οικείους του Ναμπόκοφ, εξαιτίας της τυφλής εμπιστοσύνης που αυτός έδειχνε στην Βέρα. Εκείνη επικοινωνούσε με τους εκδότες εκ μέρους του, απαντούσε στα τηλεφωνήματά του, διαχειριζόταν την αλληλογραφία του, επιμελείτο των μεταφράσεων των έργων του. Κάποτε με την βοήθεια λεξικού έλεγξε την μετάφραση βιβλίου στα σουηδικά και επειδή ήταν κακή, ανάγκασε τον εκδότη να την αποσύρει. Ήταν αξεπέραστη στις διαπραγματεύσεις. Μια άλλη φορά συμπεριέλαβε στον υπολογισμό της αμοιβής του Ναμπόκοφ και τον πληθωρισμό. Στην αρχή οι εκδότες γέλασαν, αλλά όταν άρχισε να αυξάνει ο πληθωρισμός στην Αμερική, τότε αντιλήφθηκαν πόσο μπροστά έβλεπε.

Έζησαν μαζί 52 χρόνια και οι δημόσιες εμφανίσεις τους ήταν αποκλειστικά από κοινού. Κατά την διάρκεια της διδασκαλίας του στο Κορνέλ, στις παραδόσεις του περί της ρωσικής Λογοτεχνίας, η Βέρα πάντα καθόταν δίπλα του. Το φιλικό κουτσομπολιό έλεγε ότι η Βέρα είναι που γράφει αντί για τον Βλαντίμιρ. Γιατί αυτή πάντα βρισκόταν μπροστά στη γραφομηχανή, ενώ ο ίδιος έγραφε παντού εκτός του γραφείου του. Στο μπάνιο, το κρεβάτι, το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. “Το αυτοκίνητο είναι το μόνο μέρος στην Αμερική με ησυχία” έλεγε ο Ναμπόκοφ. Η Βέρα εκτελούσε επίσης χρέη οδηγού. Συνήθιζε να τον πηγαίνει βαθιά στο δάσος και να τον αφήνει εκεί μόνο του να γράψει. “Χωρίς τη γυναίκα μου, ούτε ένα βιβλίο δεν θα είχα γράψει”, συνήθιζε να λέει ο Ναμπόκοφ. Ακόμη και η “Λολίτα” θα είχε χαθεί, αν δεν ήταν η Βέρα, να διασώσει κατ’ επανάληψη το χειρόγραφο από τον κάλαθο των αχρήστων. Μέχρι που κρατούσαν το κοινό τους ημερολόγιο στο ίδιο τετράδιο. Μοιραζόταν επίσης το πάθος του για το σκάκι και την εντομολογία.

Μετά τον θάνατο του Ναμπόκοφ, η Βέρα αφιέρωσε τη ζωή της στην προβολή του έργου του συζύγου της, μεταφράζοντας τις νουβέλες του και επιμελούμενη μεταφράσεις μέχρι τα ογδόντα της.