Η Βέρα Σλόνιμ παντρεύτηκε στο Βερολίνο το 1925 τον Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, έναν πολλά υποσχόμενο συγγραφέα, του οποίου την ποίηση ήδη θαύμαζε. Και οι δυο είχαν αφήσει την κομμουνιστική Ρωσία, πρώτα για την Γερμανία, και κατόπιν για την Γαλλία και τις ΗΠΑ. Ο γάμος τους υπήρξε η ιστορία ενός σπάνιου δεσμού, σε βαθμό ενόχλησης για τους οικείους του Ναμπόκοφ, εξαιτίας της τυφλής εμπιστοσύνης που αυτός έδειχνε στην Βέρα. Εκείνη επικοινωνούσε με τους εκδότες εκ μέρους του, απαντούσε στα τηλεφωνήματά του, διαχειριζόταν την αλληλογραφία του, επιμελείτο των μεταφράσεων των έργων του. Κάποτε με την βοήθεια λεξικού έλεγξε την μετάφραση βιβλίου στα σουηδικά και επειδή ήταν κακή, ανάγκασε τον εκδότη να την αποσύρει. Ήταν αξεπέραστη στις διαπραγματεύσεις. Μια άλλη φορά συμπεριέλαβε στον υπολογισμό της αμοιβής του Ναμπόκοφ και τον πληθωρισμό. Στην αρχή οι εκδότες γέλασαν, αλλά όταν άρχισε να αυξάνει ο πληθωρισμός στην Αμερική, τότε αντιλήφθηκαν πόσο μπροστά έβλεπε.

Έζησαν μαζί 52 χρόνια και οι δημόσιες εμφανίσεις τους ήταν αποκλειστικά από κοινού. Κατά την διάρκεια της διδασκαλίας του στο Κορνέλ, στις παραδόσεις του περί της ρωσικής Λογοτεχνίας, η Βέρα πάντα καθόταν δίπλα του. Το φιλικό κουτσομπολιό έλεγε ότι η Βέρα είναι που γράφει αντί για τον Βλαντίμιρ. Γιατί αυτή πάντα βρισκόταν μπροστά στη γραφομηχανή, ενώ ο ίδιος έγραφε παντού εκτός του γραφείου του. Στο μπάνιο, το κρεβάτι, το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. “Το αυτοκίνητο είναι το μόνο μέρος στην Αμερική με ησυχία” έλεγε ο Ναμπόκοφ. Η Βέρα εκτελούσε επίσης χρέη οδηγού. Συνήθιζε να τον πηγαίνει βαθιά στο δάσος και να τον αφήνει εκεί μόνο του να γράψει. “Χωρίς τη γυναίκα μου, ούτε ένα βιβλίο δεν θα είχα γράψει”, συνήθιζε να λέει ο Ναμπόκοφ. Ακόμη και η “Λολίτα” θα είχε χαθεί, αν δεν ήταν η Βέρα, να διασώσει κατ’ επανάληψη το χειρόγραφο από τον κάλαθο των αχρήστων. Μέχρι που κρατούσαν το κοινό τους ημερολόγιο στο ίδιο τετράδιο. Μοιραζόταν επίσης το πάθος του για το σκάκι και την εντομολογία.

Μετά τον θάνατο του Ναμπόκοφ, η Βέρα αφιέρωσε τη ζωή της στην προβολή του έργου του συζύγου της, μεταφράζοντας τις νουβέλες του και επιμελούμενη μεταφράσεις μέχρι τα ογδόντα της.

Ναλίτσνικι λέγονται τα σκαλιστά παράθυρα των ρωσικών σπιτιών, στα οποία η κάσα προεξέχει και είναι περίτεχνα σκαλιστή. Η διακόσμηση των παραθύρων αποτελεί δείγμα της ρωσικής λαϊκής αρχιτεκτονικής και έχει τις ρίζες της ήδη στον 10ο αι.

[meteor_slideshow slideshow=”τα-ρωσικά-σκαλιστά-παράθυρα”]

Αρχικά η ύπαρξη ξυλόγλυπτων διακοσμητικών στοιχείων στα παράθυρα ήταν συνδεδεμένη με λαϊκές παγανιστικές δοξασίες και παραδοσιακές τελετουργίες. Ο λαϊκός καλλιτέχνης προσω-ποποιούσε τις δυνάμεις της φύσης και στην καθημερινή τέχνη ήταν πολύ συχνοί οι συμβολισμοί. Οι πρώτοι Σλάβοι είχαν στο σπίτι τους παγανιστικά σημάδια για να προστατευτούν από εχθρούς και τα στοιχεία της φύσης και να εξασφαλίσουν την γονιμότητα και την ευφορία.

Ακόμη και σήμερα, μπορεί να διακρίνει κανείς σχέδια που αναπαριστούν τον ήλιο, την βροχή, γυναίκες που υψώνουν τα χέρια προς τον ουρανό, ζώα ή βλάστηση. Στο πέρασμα των αιώνων οι θρησκευτικοί και λατρευτικοί συμβολισμοί ξεχάστηκαν, αλλά η παράδοση να διακοσμούν τα λειτουργικά στοιχεία της πρόσοψης του σπιτιού (παράθυρα, στέγη, πόρτες) παρέμεινε μέχρι σήμερα. Σχεδόν σε κάθε οικισμό, χωριό ή πόλη, μπορεί να βρει κανείς υπέροχα δείγματα ξύλινης δαντέλας και να θαυμάσει διαφορετικές τεχνοτροπίες και τεχνικές.

Μέχρι και τον 19ο αι. σε διαφορετικές περιοχές της Ρωσίας οι γλύπτες χρησιμοποιούσαν διαφορετικές τεχνικές και διακοσμητικά μοτίβα. Γενικά θα λέγαμε ότι όσο πιο απομακρυσμένοι μεταξύ τους είναι οι οικισμοί τόσο πιο αισθητή είναι η διαφορά στην τεχνοτροπία του ξυλόγλυπτου διάκοσμου στα παράθυρα.

Η μελέτη των Ναλίτσνικι έχει επιτρέψει στους εθνολόγους να ανακαλύψουν τις μεταναστευτικές ροές και τις εμπορικές σχέσεις ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές της Ρωσίας. Στο δεύτερο μισό του 20ου αι. με την ανάπτυξη των μέσων μεταφοράς και επικοινωνίας, οι τεχνοτροπίες άρχισαν να διαδίδονται από περιοχή σε περιοχή με αποτέλεσμα να έχουμε μια πληθώρα από νέα μοτίβα και σύγχρονα κτίσματα με μοναδική ιδιαιτερότητα.

Φωτογραφίες : Ivan Hafizov www.nalichniki.com 

Δρόμος εμπορικών σχέσεων και μεταναστευτικών ροών